Empire State Building jest to najbardziej rozpoznawany wieżowiec w Stanach Zjednoczonych znajdujący się w Nowym Jorku. Otwarcie oficjalne odbyło się w 1931 roku, a uroczystości otwarciowe poprowadził ówczesny prezydent Herbert Hoover. Wieżowiec ten był do 1973 roku najwyższym budynkiem w Nowym Jorku.  Stracił pierwsze miejsce w rankingu na rzecz Word Trade Center. Odzyskał swoją pozycję dopiero w 2001 roku gdy WTC został zniszczony podczas ataków terrorystycznych. W obecnych czasach i tak spadł na drugie miejsce na rzecz Sears Tower. Oficjalnie jest on wysoki na 381 metry. Ale jeśli weźmiemy pod uwagę również bardzo długą antenę zamontowaną na jego szczycie to osiąga on długość rzędu 443,2 metrów. Jest wyposażony w wewnątrz 102 pięter plus jedno dodatkowe poziemne. Jego projektantem jest Shrave, Lamb & Harmor Associates. Jest uznawany za jeden z 7 cudów współczesnego świata, którego nadaniem tego tytułu zajęło się Towarzystwo Inżynierii Cywilnej. Jego właścicielem jest Word feration of Great Towers. Jego nazwa wywodzi się bezpośrednio z przydomku jaki został nadany Stanowi Nowy Jork. W przeciwieństwie do innych klasycznych wieżowców ES posiada klasyczną fasadę. Pierwotny zadaniem oraz pierwszy projekt widział ten budynek jak przystań dla zeppelinów. Jednak okazało się że z powodu bardzo silnego wiatru jak i samego faktu że jest to bardzo wysoka konstrukcja zaniechano tego pomysłu ponieważ po przeprowadzeniu doświadczeń ze sterowcami okazało się to zbyt niebezpieczne. Mimo że nigdy nie doczekał się ten budynek masowego lądowania sterowców ów przystań i tak pozostała na swoim miejscu.
Przedstawię teraz najważniejsze parametry budynku: pole jego podstawy wynosi 57 na 129 metrów , pracuje w nim 15 tysięcy ludzi, stały personel wynosi 250 ludzi, każdego miesiąca produkuje on 10 ton odpadów, zużywa on rocznie 40 milionów kilowatogodzin prądu, do jego budowy wykorzystano 60 tysięcy ton stali, 740 ton aluminium jak i stali nierdzewnej z których powstały ściany zewnętrzne, 10 milionów cegieł, 5600 metrów sześciennych kamienia, długość całkowita wszystkich przewodów elektrycznych wynosi 692 kilometry, wyposażony jest w 112 kilometrów rur wodociągowych, w celu ogrzania budynku zużyto około 60 kilometrów rur, posiada ponad 6500 okien, a do jego oświetlenia wykorzystuje się 3 miliony żarówek, do sprawnej komunikacji zużyto 5600 kilometrów kabla telefonicznego, łączna masa urządzeń oziębiających wynosi 7450 ton, pomieszczenie wejściowe sięga wysokości trzech pięter, północny pasaż został wyposażony w osiem podświetlanych tablic które mają na celu przedstawianie tego budynku jako ósmy cud świata.

Statua wolności – właściwe tłumaczenie i dosłowne oznacza Wolność opromieniająca świat. Jest to gigantycznych rozmiarów posąg wybudowany na Wyspie wolności w Nowym Jorku. Wyspa ta leży u schyłku ujścia rzeki Hudson. Jest on niewątpliwym symbolem wolności Stanów Zjednoczonych jak i samego Nowego Jorku.  Jest to posąg wykonany w technice neoklasycystycznej. Powstał on w latach 1884 do 1886 roku. Projekt został utworzony przez trójkę ludzi Frederica Bartholdiego, Gustawa Eiffla oraz Richarda Morrisa Hunta. Statua Wolności jest darem od rządu francuskiego za czasy wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych w której oba t kraje podpisały akt przymierza. Jest ona uznawana od 1924 roku za narodowy pomnik Stanów Zjednoczonych. W roku 1984 została ona wpisana przez UNESCO na listę światowego dziedzictwa. Jest to pomnik którego stylistyka jest utrzymana w stylu neoklasycyzmu realistycznego. Jej wizerunek przedstawia kobietę która w jednej ręce trzyma tablicę z wygrawerowaną  datę uzyskania przez USA niepodległości a w drugiej zapaloną pochodnię. Bartholdi który ją zaprojektował upięknił ją nadając jej twarz własnej matki. Jest to prezen francuski dal Amerykanów z okazji minięcia 100 lat od kiedy Amerykanie uzyskali status niepodległości. Pierwotnie statua została wzniesiona we Francji a następnie podarowana Amerykanom. Nastąpił jej rozbiór i przewóz stadkiem do Nowego Jorku. Prezydent Grover Clavelent doświadczył nie małego zaszczytu mogąc odsłonić jej oblicze w październiku 1886 roku. Podstawa monumentu leży na dziewiętnastowiecznym forcie Wood który ma kształt gwiazdy. Statua Wolności przedstawiona w liczbach:

Wysokość – 46,5 metra, wysokość wraz z cokołem wynosi 93 metry , całkowita masa całego monumentu wynosi 229 ton, obwód w talii statuy wynosi 11 metrów. Dane konstrukcyjno materiałowe: materiał wykonania stal oraz miedź, wewnątrz statuy znajduje się ciąg schodów które prowadzą bezpośrednio do punktu widokowego. Istnieje również jeszcze jeden ciąg schodów który jest przeznaczony tylko i wyłącznie dla zwiedzających. Całości konstrukcji stalowych wykonana jest przez Gustawa Eiffla. Podstawa ma wysokość 47 metrów i jest w całości zaprojektowany przez amerykańskiego architekta Richarda Morrisa Hunta. Dla większości emigrantów przybywających do Nowego Jorku Statua Wolności stała się symbolem wolnej oraz bogatej Ameryki. Przypomina każdemu oglądającemu ją o dniu niepodległości Stanów Zjednoczonych. Ze względu na wydarzenia z 11 września i idącymi z tą datą zamachami terrorystycznymi taras widokowy znajdujący się w koronie został zamknięty dla zwiedzających.

Lake Pontchartrain Causeway to jeden z mostów znajdujących się na terenie Stanów Zjednoczonych. Słynie on przede wszystkim z tego, iż jest najdłuższym tego rodzaju obiektem na całym świecie. Składa się on aktualnie z dwóch nitek. Są one względem siebie równoległe. Nie powstały w tym samym czasie. Pierwsza spośród nich została wybudowana przed pięćdziesięcioma trzema laty, druga natomiast powstała trzynaście lat później. Nitka nowsza jest również dłuższa – na długość liczy ona sobie niemalże trzydzieści osiem i pół kilometra. Most ten przebiega nad jeziorem Pontchartrain. Łączy dwa miasta, a mianowicie Nowy Orlean oraz Mandeville. Początkowo od kierowców jadących w jednym i drugim kierunku pobierano opłaty. To jednak powodowało ogromne korki, w związku z czym zaprzestano pobierania opłat od kierowców udających się w kierunku północnym. Stawka za jazdę w kierunku południowym została natomiast podwojona. Cztery lata temu huragan Katarina uszkodził most, ale nie były to bardzo poważne uszkodzenia.

I-35W nad Missisipi. Jednym z mostów znajdujących się na terenie Stanów Zjednoczonych jest – a właściwie był – most o nazwie I-35W. Biegł on nad rzeką Missisipi, a mówiąc precyzyjniej – w Minneapolis. Jego taka, a nie inna nazwa wzięła się stąd, iż był on częścią drogi o tej samej nazwie – a to rozwidlenie międzystanowej autostrady. Obiekt ten łączył ze sobą dwie dzielnice powyżej wspomnianego miasta, a mianowicie Marcy-Holmes oraz Downtown. Wybudowany został przed czterdziestoma dwoma laty. Na długość liczył on sobie pięćset osiemdziesiąt jeden metrów, natomiast jego szerokość wynosił trzydzieści trzy metry. Zasłynął przede wszystkim z tego, iż przed dwoma laty doszło tutaj do katastrofy – most zawalił się. Wyniku tego zdarzenia zginęło trzynaście osób, natomiast sto czterdzieści jeden odniosło mniejsze lub większe obrażenia. Los ośmiu osób do tej pory nie jest znany, w związku z czym zostały uznane za zaginione. Przeprowadzana dwa lata wcześniej inspekcja nie wykazała uchybień, a obiektu nie uznano za ryzykowny.