Mount Rushmore – jest to góra położona w Black Hills w stanie Dakota Południowa. W latach od 1927 do 1941 w której wykuto ogromny pomnik nazywany Mount Rushmore National Memorial. W skład całego pomnika wchodzą cztery głowy prezydentów którzy są uznawani za najbardziej uznawanych w całej historii Stanów Zjednoczonych. Wierunki prezydentów jakie są wyryte w górze są następujące George Washington, Thomas Jefferson, Theodore Roosevelt i Abraham Lincoln. Gutzonowi Borglumowi zajęło aż 14 lat wykucie tej rzeźby. Pomnik powstawał przy pomocy ładunków wybuchowych, młotów oraz wszelkiego rodzaju ciężkiego sprzętu. Przydzielono mu do pomocy 400 robotników oraz rzeźbiarzy. W składzie tej ekipy był również Korczak Ziółkowski późniejszy twórca znanego pomnika szalonego konia. Niestety Gutzowi nie udało się doczekać ukończenia pomnika ponieważ zmarła na 7 miesięcy przed ukończeniem prac. Jego ogromne dzieło dalej poprowadził i ukończył jego syn Lincoln. Pomnik Szalonego Konia oddalony jest w linii prostej od góry 4 prezydentów około 15 kilometrów. Rodowi mieszkańcy czyli Indianie zwani Dakotami uważają ten pomnik ze akt bezczeszczenie ich świętej ziemi. Góra ta pierwotnie nosiła nazwę Six Grandfathers. Jednak nazwa jej została zmieniona przez amerykanów na cześć prawnika Chearlsa E. Rashmore. Prawnik ten początkowo był bezpośredni związany z miejscowymi poszukiwaczami złota. Głównym założeniem konstruktorskim tego pomnika miało być zwiększenie się ruchu  turystycznego w tamtej części Ameryki. Towarzyszyły temu projektowi bardzo długie negocjacje pomiędzy kongresem, a ówczesnym prezydentem Amerykańskim Alvinem Coolidgem. Po długich negocjacjach kongres w końcu zatwierdził projekt zagospodarowanie góry. Prace rozpoczęto w 1927roku. Budowę  pomnika zakończono 14 lat później. Bardzo często na placu budowy zdarzały się jednak nie doszło do żadnych śmiertelnych ofiar. Twarze czterech prezydentów wykutych w górze Mount Rushmore jest symbolem pierwszych stu pięćdziesięciu lat historii Stanów Zjednoczonych. Kolejno prezydenci symbolizują następujące fakty historyczne: Washington stworzenie narodu –Jefferson – zakupił on od Indian Luizjanę, zagarnianie terytorialne, Lincoln – udało się mu zachować jedność, Roosevelt – budowa kanału Panamskiego. Do Narodowego Rejestru Miejsc Historycznych Góra Rushmore zostałą wpisana 15 października 1966 roku. Całkowity koszt budowy tego pomnika wynosił 989 992,32 dolary. Dziesięcioletni proces prac prze budowlowych zakończył się w 1998 roku i pozwolił utworzyć szereg licznych chodników dla zwiedzających.

Wyspa Ellis jest to wyspa leżąca w porcie zawierającym się w granicach miasta Nowego Jorku. Jest niedaleko położona od wyspy Manhattan który znajduje się na terenie stanu New Jerey w USA. Na wyspie był utworzone w latach od 1892 do 1924 roku centrum przyjmowania imigrantów do Stanów Zjednoczonych pochodzących z krajów europejskich. Podobną funkcję stacji pełniła na zachodnim wybrzeżu na wyspie Angel która leżała nieopodal San Francisco. Stacja przez cały okres działania przyjęła koło 12 milionów emigrantów i ostatecznie została zamknięta w 1954 roku. Gdy tylko emigranci przybywali na wyspę byli od razu badani przez lekarzy oraz przesłuchiwani przez odpowiednio powołanych do tego celu urzędników. Jednak że była to bardzo szybka procedura ponieważ obydwóm stroną zależało na czasie. I tak po kilku godzinach emigrancie mogli już być przewożeni na stały ląd. Rozpoczynali oni w ten sposób swoje nowe życie w tym kraju. Niektórzy imigranci nie mieli tak dużo szczęścia i musieli spędzać na wyspie kilka tygodni lub długich miesięcy w celu leczniczym i doprowadzenia ich do odpowiedniego stanu zdrowia. W całej historii przygody wyspy z imigrantami jej brzegów nie opuściło około 3 tysięcy spowodowane to było ich śmiercią. Nie wszyscy jednak przybywający do stacji otrzymywali pozwolenie na wjazd do kraju i choć przez cały okres funkcjonowania wyspy było to tylko 2 % ludzi to musieli oni niezwłocznie wracać do Europy. Najczęstszymi powodami odmowy wstępu do kraju były ciężkie choroby fizyczne lub psychiczne, lub kryminalna przeszłość. W tamtych czasach Stany Zjednoczone bardzo mocno ograniczyły umożliwienia wstępu do ich kraju imigrantom. Po I wojnie Światowej Stany Zjednoczone stały się światową potęgą co umożliwiło otworzenie na całym świecie bardzo dużej ilości ambasad w której przyśli emigranci mogli się ubiegać o wizy. Eliminowało to potrzebę badania każdego imigranta przed przybyciem do kraju. Głównym punktem wjazdowym dla emigrantów wyspa Eblisy przestała być w roku 1924. rolę ta przejął szereg innych placówek, natomiast sama wyspa stała się punktem przetrzymywania nielegalnych uchodźców. Przetrzymywano tam również potencjalnie niebezpieczne osoby. Najczęściej przetrzymywanymi podczas wojny na wyspie byli: Włosi, Niemcy oraz Japończycy. Wyspa po zamknięciu placówki dla imigrantów w 1954 roku z czasem zaczęła popadać w coraz większą ruinę. Wyspa nie posiada ani nie posiadała osób które na stałe na niej mieszkały. Nie posiadała również połączenia ze stałym ladę. Obecnie od 1990 roku na wyspie Ellisy znajduje się muzeum.